bridgeclub-de-stokpaartjes
Verslag Bridgeweekend in Driebergen
 
We verbleven in Hotel De Bergse Bossen. Een geweldig hotel op een schitterende locatie. Zoals ook bij een eerdere verkenning met collega Bridgeclub De Tochten was bevonden. Op vrijdag 5 april waren wij als Stokpaartjes, “met enkele aanvulling”, welkom. Wat was dat een mooie kamer zeg, compleet met een antiek - gemixt met modern interieur. Daarbij ook nog een heerlijk bed. Marijke en ik bemoeien ons nooit met de kamerindeling, het hotelpersoneel doet dat naar eigen goedvinden. Dit keer hadden wij de hoofdprijs, zo leek het.
De inhoud van onze koffertjes snel in de kast en naar de lobby voor een heerlijke kop koffie. Weliswaar een automaat meer erg lekker. Nog even rondgekeken naar de rest van het hotel. Het Grand Café, de zalen en het restaurant. Ik zal er kort over zijn, het was perfect en het beloofde veel voor het komend weekend. Sommige deelnemers waren al vroeg in Driebergen en verkende de omgeving op de fiets. Wij kwamen rond 14.00 uur aan in het hotel en langzaam kwam de stroom bridgers binnen. Dit jaar een record. Er hadden zich 70 deelnemers ingeschreven. Voor de snelle rekenaars onder ons: we hadden een zittafel. Vrijdagochtend kwam de oplossing van Lia Zwaan. Zij charterde vier leden van Bridgeclub De Tochten, die in koppels van twee, verdeeld over twee dagen bij ons wilden invallen. Geweldig. Netjes op tijd verschenen Marc Heijstek en Sonja Kloet, voor de eerste avond. Zij werden verdeeld over de nog snel bijgeboekte kamers, wat een flexibiliteit! Voor de tweede avond had zich het echtpaar Dijkman opgegeven. Geweldig!
Lekker in de zon op het terras werd ik toch verrast. Eén van onze leden liet mij een filmpje zien op haar telefoon van een Stokpaar(t) dat naar harte lust afdaalde van een besneeuwde berg. “Zo dat doet ie goed” was mijn, op z’n Rotterdams verwonderde commentaar, “maar nu is hij wel te laat”. Te laat….was haar antwoord, Hij komt morgen pas terug naar Nederland. Haha, lichte paniek, maar ook wel komisch, na alle gedane moeite, toch nog een zittafel? De oplossing van eerdere jaren bij een ontbrekende deelnemer was: vragen aan de receptie of er een bridgeclub in de plaats actief is, om zo iemand te vragen in te vallen. Dat was dit keer niet nodig. De oplossing kwam al zeer snel: “mijn moeder woont vlakbij en zij wilt vast graag invallen”, was het vermoeden van Irene Reiziger. “Ik bel wel even”, zei ze. En ja hoor, Freddie Reiziger kwam ons versterken. Geweldig, zeker ook voor Peter Gans want hij werd haar bridgepartner. Wat een geluksvogel. Freddie bleek van ongeveer dezelfde leeftijd als Peter, was een vrolijke, goed uitziende vrouw en kon ook nog eens goed bridgen. De niet verlegen Freddie voelde zich al snel thuis tussen de Stokpaartjes en gaf aan dat zij ook op de zaterdagavond wel wilde meespelen. Gaaf, het probleempje werd zo een winsituatie.
Na een heerlijk diner ( wat een toetjes ) werd er in drie lijnen, zonder stilzittafel, gekaart met als beloning voor de eerste plaatsen een geweldige prijs van de Action (O,sorry voor de reclame).
Toch was niet alles geweldig: Mijn bridgepartner was ’s middags bij een kort voetbalpartijtje met mijn kleinkinderen erg ongelukkig op ons tuintafeltje terechtgekomen. De punt van de tafel boorde zich daarbij in zijn zij. Het gevolg was (zo later bleek) een gekneusde rib, die uiteraard erg pijnlijk was. “Het concentreren gaat niet zo goed af”, vertelde hij mij. Hetgeen ik mij goed kon voorstellen. De bikkel bleef echter wel aan tafel en zo hebben we toch de twee avonden uitgespeeld.
Na het bridgen en snacken werden we opgewacht door drie barmedewerkers in het Grand Café. Zij verzorgden niet alleen onze drankjes prima, maar zorgden ook voor vrolijke dansmuziek. Rond half drie kwam daar toch een einde aan. Moe, maar voldaan naar de kamer. Zo, en dat was pas dag één. Nog twee vrolijke dagen te gaan.
Zaterdag na het ontbijt vertrokken vijftien kaarters naar de Golfbaan, in de wetenschap dat zij daar ook goed in zijn. Ongeveer eenzelfde aantal ging naar de kaasboerderij van de neef van Peter Bos. De overige deelnemers gingen fietsen, een plaatsje bezoeken en/of winkelen in de omgeving. Zelf ben ik een beginnend golfer en ging met al mijn attributen met Guusje en Teunis mee naar Bunnik, alwaar de eveneens eerder bezochte Golfclub Kromme Rijn is gevestigd. Ook daar weer erg vriendelijke mensen. Na een heerlijke koffie met appeltaart, werd er door sommige nog even afgeslagen, waarna we de negen holes te lijf gingen. Ingedeeld door Wim Maas ronden wij het parcours, waarna we op de lunchkaart aanvielen. Wim had voor leuke prijsjes gezorgd voor de winnaars, de nummers 1,2 en 3. Zelf had ik een zak met houten tie’s, (wij zeggen tietjes)die ik over had, meegenomen voor de winnaar, maar meer als grapje en om een beetje te plagen. Wim wist wel raad met deze info en gaf mij de zak cadeau omdat ik vierde werd. Haha, de zak ging gewoon weer mee terug naar Rhoon. Ook de kaasboerderij was naar zeggen een gezellig succes. Ook daar werden de bezoekers verwelkomd met koffie en appeltaart. Naast kaas een echte Nederlandse traditie, zo lijkt het. Met grote hompen kaas kwamen de deelnemers terug in het hotel. Ook het cadeau voor ons als organisatie was ondermeer een heerlijke kaas, zo van de boer, geweldig.
Langzaam kwamen de uithuizige bridgers terug in het hotel en werd er heerlijk genoten van een frisje. Wat zeker niet onvermeld mag blijven was het gastvrije personeel, wat was er eigenlijk niet goed? Nou niets, iedereen was vol lof. Na een heerlijk diner werd er weer gebridged met een drankje, e en snackjes en weer leuke prijsjes. Na de Rennies zijn we naar de bar gegaan om de naderende maagzuuraanval compleet te maken. Dit keer werd er niet gedanst en werd het iets minder rumoerig dan de avond er voor. Zo werden we toch wat ouder (een dag) en verstandiger?
Zondagochtend na het ontbijt vertrokken we met veel voor de wandeling. Tom en Henk licht verward met de kaart voorop, lieten een aantal gepassioneerde kaarters achter in het hotel. (Volgend jaar gaan zij een onderlinge competitie spelen). Er was: heerlijk weer, gezonde lucht, en een lastig parcours, dat wil zeggen voor een enkeling ( en familie) die de route op een andere manier wilde afleggen. Met niet te veel verwondingen kwamen we weer terug in De Bergse Bossen voor de lunch. Soep, kroketten, loempia’s en nog veel meer lekkers in buffetvorm werd de afsluiting van een geweldig weekend, waarin we als clubleden ook nog eens weer dichter bij elkaar zijn gekomen.

Simon